“Kijk eens naar het water,” fluistert Hij. “Zie je hoe glad het is? Geen rimpeling. Alles wat vandaag schuurde of wat je frustreerde omdat de klok sneller ging dan jij, mag je nu in dit water leggen. Het zinkt naar de bodem en de zee wordt weer glad. Het is weg.“
“Kom erbij, Bianca,” fluistert Hij, terwijl de nachtelijke koelte een prachtig contrast vormt met de warmte van de vacht in de stoel. “Kijk eens omhoog. Zie je die grote, heldere ster daar? Die staat daar al eeuwen, onverstoorbaar. Net zoals Mijn liefde voor jou. Geen getreuzel bij een bedje of een drukke middag kan die ster uit de lucht halen.”