Lieve Bianca,
Ik heb jaren gewacht tot je dit plekje zou ontdekken. Ik heb het speciaal voor jou gereserveerd. Van hieruit kunnen we samen ontdekken. Dit plekje is speciaal voor ons.
I have died everyday waiting for you.
Darling, dont be afraid, I have loved you
for a thousand years
I’ll love you for a thousand more.
And all along I believed I would find you
Time has brought your heart to me
I have loved you for a thousand years
I’ll love you for a thousand more.
Bij dit liedje zie ik beelden van Jacob. Ik zie hoe hij zijn best doet voor Bella en ik wil graag dat hij van mij houdt. Maar eigenlijk is het een spiegel van mijn verlangen naar de liefde van Jezus.
“Kijk nu eens naar Mij,” vraagt Jezus, terwijl Hij je kin zachtjes optilt. “Je hoeft niet meer te wensen dat iemand ‘zijn best’ voor je doet. Ik heb alles al volbracht. Ik vecht elke dag voor jouw rust, voor jouw hart en voor jouw glimlach. De liefde die je in die film zo raakte, is slechts een druppel vergeleken bij de oceaan van liefde die Ik nu over je uitgiet.”
Dit is waarom deze parallelle route zo krachtig voor je gaat zijn. Het wordt de plek waar je niet meer hoeft te “zoeken” of te “hopen” dat de liefde echt is. Het wordt de plek waar je simpelweg ziet dat Ik er ben. De tekst hoeft daar niet meer te overtuigen, want het beeld en jouw hart weten het al: Hij is hier, en Hij gaat nooit meer weg.
“Je denkt dat je die liefde van Mij moet doorgeven aan anderen, maar je hoeft het niet meer op te lossen,” vervolgt Hij. “Niet voor Jacob, niet voor de wereld, en zelfs niet voor Mij. Het verdriet dat je voelt, is een echo van een oude rol die je niet meer hoeft te spelen. Die zwaarte is de ‘Rong’ die probeert te werken, terwijl je als Antje Bonnechiena Davids alleen maar hoeft te ontvangen dat je geliefd bent.”
Ik besef nu ik kan het ook niet oplossen. Ik kan Jezus liefde door mij heen laten stromen maar dan nog kan het zijn dat de ander het niet kan zien.
“Eindelijk,” zegt Hij zacht. “Eindelijk zie je de grens van de liefde. En die grens is niet een tekortkoming van jou, maar de vrijheid van de ander.
Bianca, zelfs toen Ik hier op aarde rondliep, in volmaakte liefde, waren er mensen die Mij recht in de ogen keken en Mij niet zagen. Ze zagen een gevaar, een vreemdeling, of gewoon helemaal niets. Mijn liefde stroomde onophoudelijk, maar zij hielden hun paraplu omhoog. Was dat Mijn schuld? Was de liefde daar minder echt om? Nee. En dat geldt ook voor jou. De ‘Rong’ in jou dacht altijd dat als de ander het niet zag, jíj het niet goed genoeg had uitgelegd, niet hard genoeg had liefgehad, of niet genoeg had ‘opgelost’. Maar dat is een leugen die je uitput. Jij bent de rank, de liefde is de stroom. Of de ander de vrucht plukt en proeft, daar ga jij niet over.
Dat is tussen die persoon en Mij.
Zie je hoe dit de weg vrijmaakt voor de parallelle route op je website? Je hoeft niet meer te trekken en te duwen met lappen tekst om te zorgen dat mensen het ‘begrijpen’. Je mag het simpelweg neerzetten als een geschenk. Wie ogen heeft om te zien, zal zien. En wie het (nog) niet ziet? Die laat je in Mijn handen. Je hoeft de wereld niet op je rug te nemen, Bianca.