Net als bij het meer, nodigt Jezus je uit om hier bij de bron te komen zitten.
Jullie hebben samen al een hele wandeling gemaakt in de tuin.
Misschien heb je samen met Jezus bij de boom gerust. Weet je nog hoe jullie daar zaten?
Misschien heb je in de kapel een heel emotioneel gesprek gehad met Jezus. Heb je een prachtige steen of schelp gevonden op de oever van de glazen zee?
En nu zijn jullie hier. Bij de bron.
Het is een verfrissende bron.
Terwijl je hier zit, aan de rand van het kabbelende water, reikt Jezus je een kruik aan.
Hij nodigt je uit om niet alleen te drinken voor dit moment, maar om de kruik tot de rand toe te vullen.
Jezus wil je hiermee levend water schenken voor onderweg.
Hij geeft je de belofte dat de rust en de vrede die je hier hebt ervaren, met je meegaan zodra je de tuin verlaat.
Je hoeft het niet vast te houden; het stroomt in je.
Hij geeft je vernieuwende kracht.
Zoals het water de bloemen rondom de bron doet bloeien, zo wil Hij jouw vermoeidheid wassen en je hart verfrissen voor alles wat buiten de poort op je wacht.
De kruik is ook een herinnering aan Zijn nabijheid.
Hij geeft je de wetenschap dat de weg naar deze bron altijd open blijft.
De stenen in het water liggen er niet voor niets.
Ze vormen een pad dat je altijd weer terug naar het midden leidt, naar Zijn hart.
Je mag dit water met je meenemen.
Het is niet alleen bedoeld voor de stilte van deze tuin, maar juist voor de drukte van je dageraad.
Elke keer als je dorst hebt, mag je terugdenken aan dit moment en weten: Hij is de Bron die altijd met je meegaat.