Je bent in de beschutting van de duinen beland,
een plek die aanvoelt als een warme kamer in de buitenlucht.
Je laat je zakken in het hoge duingras.
Het helmgras ritselt zachtjes om je heen,
een rustgevend geluid dat de wereld even heel klein maakt.
De sprietjes kietelen misschien een beetje tegen je armen,
terwijl de zon hier, uit de wind, nog net iets krachtiger aanvoelt op je huid.
Je ruikt de kruidige, droge geur van het zand en het gras.
Terwijl je zo in de luwte zit, valt je oog ineens op iets wat glinstert tussen de groene halmen.
Is het een schelp?
Of een steen die door de wind is blootgelegd?
Hoewel er op het eerste gezicht maar één schat te zien lijkt,
liggen er meer verstopt onder de wuivende sprietjes.
Dit zijn geen woorden voor de grote menigte;
hier vind je intieme beloftes.
Het zijn zachte woorden van de Geest,
bedoeld om in de stilte van deze schuilplaats te ontvangen.
Woorden die je hart alleen kan horen als de rest van de wereld even stil is geworden.
Welke trekt jouw aandacht?
Je kunt de schelp of steen voorzichtig oppakken door de afbeelding aan te raken.
Of wil je de luwte weer verlaten en verder trekken?
